Marahil ay pamilyar na kayo sa lumang Persyanong kasabihan, ”Ako ay umiyak dahil ako’y walang sapatos hanggang sa nakilala ko ang isang tao na walang mga paa.” (“I wept because I had no shoes and then I met a man who had no feet.”) Maraming beses na tayo ay nakatutok sa kung anong wala tayo kaya’t nakakalimutan natin kung ano ang mahahalagang bagay na mayroon tayo.
Ginugugol ng mga bata ang karamihan ng kanilang oras kasama ang kanilang mga kapatid kaysa sa iba. Sa yugtong ito sila bumubuo ng mga relasyon at mga kasanayan sa pakikipag-ugnayan. Sila ay nakikipagtalo at nagkakaroon muna ng mga alitan sa pagitan nilang magkakapatid bago sa kanilang mga magulang o mga kalaro, kaibigan at kaeskwela.
Ang kanilang pagtatalo ay mga maliit na bagay lamang sa pananawa ng mga nakatatanda ngunit para sa kanila ang bawat isyu ay isang biggie! Kamusta naman kayo ng kapatid mo?
Minsan madali tayong mabighani sa ganda ng ating nakikita. Di naiisip na baka sa loob nito ay pangit naman ang laman o di kaya ay may mas maganda pa pala. Katulad ng gintong palara na ito…makukontento ka bang tingnan na lang ang gintong palara o bubuksan mo ito o tuluyang pagmamasdan na lamang?
Paliparan, para sa akin ito ay isang lugar na kung saan ang mga halo-halong emosyon ay talagang umaapaw. May lungkot na kasama ang mga paalam sa pagitan ng mga kaibigan, mga magulang at mga anak, mga magkasintahan, kahit isang aso at may-ari nito. May pananabik sa isang ina na naghihintay sa kanyang anak na dumating at mayakap siya. Ang pagkagalak ng isang bagong kasal na muling makita ng kanyang kabiyak mula sa isang linggong paghihiwalay. Ang mga plakateng mababasahan ng “welcome home” na iwinawagayway habang kakikitaan ng pananabik ng may hawak nito – ay palaging nagdudulot ng ngiti sa akin.
Sa mga muling pagkikita, yaong sa pagitan ng isang ama at ng kanyang mga anak ang pinaka-pamilyar sa akin. Hindi bago sa akin ang paghahatid at pagsundo sa paliparan. Bata pa lamang ako ay ganoon ang aming gawi. Hindi ang memory ng pamamaalam sa aking ama ang pinakamasaya ngunit palagi ko iyong natatandaan. Magbibilang ng mga taon at araw bago siya bumalik. Naghihintay na sa muling pagpunta namin sa paliparan ay upang sunduin siya. Sa panahong iyon, nasasabik at masaya akong makita siyang kumakaway sa amin, at siguradong ganoon din siya. Naghihintay na makauwi pagkatapos ng ilang taon sa malayong lungsod.
Ang pananabik na nadama ko noon ay ang parehong pagkasabik na nakita ko sa aking mga anak habang naghihintay sa kanilang ama. Sila ay naiinip, binibilang ang bawat minuto, naghihintay na sa pagbukas ng malaking pinto ay ang kanilang ama na ang lalabas doon….Sa wakas siya na nga… tuwang tuwa silang sumalubong at yumakap ng mahigpit sa kanya. Tatlong linggo na sila ay hindi nagkita. Iyon ang mga mumunting pagkakataon na makikita ang pag-ibig, pawang pag-ibbig at araw araw, makikita at mararamdaman iyan sa mga paliparan.
–
Pabaliktad na sulat kamay ni bunso. Hindi na kailangan ng salamin, walang kahirap hirap, ganyan siya magsulat. ^_^
–
Ang pamamasyal sa Prague ay puno ng paglalakad, pag-akyat sa mga burol at mga pader ng palasyo na kung saan ay matatanaw ang mga naggagandahang gusali na yari sa adobe at mga batong bubong. Mas kaakit-akit sana ito kung nalukob ng niyebe ngunit mahirap maglakad at umakyat kung tag-niyebe – kaya’t hindi na ako magrereklamo pa.
Una naming pinuntahan ang Muog ng Vysehrad. Doon ay may isang simbahan na may dalawang tore, ito ang simbahang St.Peter and St.Paul na itinayo noong ika-11 siglo.
Kalapit ng simbahan ay isang sementeryo na kung saan ay nakahimlay ang mga labi ng mga kilalang manunulat, politiko, pintor, kompositor at iba pa. Sa bungad ay makikita agad ang libingan ng Tsek na manunulat na si Jan Neruda. Sa kanya kinuha ng sikat na awtor na si Neftalí Ricardo Reyes Basoalto ang kanyang sagisag panulat – Pablo Neruda, isa sa aking mga paboritong awtor.
Marami pang kilalang mga tao ang nakalibing sa sementeryo ng Vysehrad ngunit bukod kay Neruda ay kina Antonín Dvo?ák at Alphonse Mucha lamang ang mga pangalang aking natatandaan.
—
–
I was a reader and a writer first before venturing in to photography while hubby was an illustrator before becoming a web designer. This is where I’ll showcase those. Just getting back to our roots.
The stories are mostly inspired and/or pitched by our kids.
